รู้สึกวิตกกังวลมากค่ะ

คือต้องบอกก่อนว่า เราเป็นนักศึกษาฝึกงานค่ะ(เรียนปวช.3) มาฝึกกันที่สถานประกอบการเดียวกันสามคนค่ะ คนนึงมีอาการเป็นโรคลมชักอยู่แล้ว เราเองก็รู้ พยายามดูแลเพื่อนมาตลอด วางใจว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์โรคประจำตัวเพื่อนกำเริบแล้วเพราะเพื่อนก็บอกกินยาตลอดๆ แต่แล้ววันนึง อาการก็กำเริบขึ้นมาในช่วงดึกๆของเย็นวันหนึ่ง เราตกใจร้องกรี๊ดไปพยายามช่วยไป ทำอยู่ไม่นานก็ถอดใจรีบวิ่งหาคนมาช่วยเพราะตอนนั้นเราไม่รู้จักวิธีการปฐมพยาบาลใดๆ มีคนมาช่วย อาการดีขึ้น และหายเป็นปกติ เพื่อนเรายิ้มได้หัวเราะได้ปกติมากๆ แต่เราเองที่ไม่ปกติ เวลาที่มีอาการลมชักจะมีเสียงประหลาดๆแล้วเรากลัวเสียงแปลกๆมาก ไม่ว่าจะเป็นเสียงอะไรตอนนั้นคือเรากลัวหมดเลย เราพยายามเก็บความกลัวไว้ ไม่แสดงออก(แต่ในใจนี่กลัวมาก) เช้าวันต่อมา เพื่อนคนเดิมก็เกิดอาการซ้ำขึ้นมาอีก เราตกใจ แต่พยายามปฐมพยาบาลเต็มที่(เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้เราไปค้นหาวิธีดูแลคนไข้มาจากกูเกิ้ล) แต่ก็ยังสติหลุด กรี๊ดไปด้วย ทำไปด้วย ไม่นานเพื่อนก็อาการดีขึ้น(ทั้งสองรอบนี่คือเราเป็นคนเจอคนแรกทั้งสองรอบเลย) คราวนี้เรากลัวไปหมด เสียงอะไรนิดหน่อยดังคือเราจะผวามาก เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียว ชอบอยู่ในที่เงียบๆแต่พอเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นทำให้เรากลัวการอยู่คนเดียวมากๆ เราต้องหาเพื่อนคุย เปิดเพลง หรือทำอะไรก็ได้ให้รู้สึกว่ามีเสียงเป็นเพื่อน แต่ช่วงนั้นรู้สึกว่ายังไม่หนักเท่าไหร่ เพราะเราอยู่กันสามคน มีเพื่อนอีกคนคุยเป็นเพื่อน ทำให้รู้สึกว่าอย่างน้อยๆก็ไม่โดดเดี่ยว ..เราค้นหาพวกปรึกษาปัญหาทางจิตออนไลน์แล้วครั้งนึง แต่ก็ไม่ได้ติดต่อที่ไหนเลยค่ะ เพราะคิดว่าตัวเองโอเคขึ้นแล้ว แม้จะอยู่เงียบๆคนเดียวไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้กลัวอะไรขนาดนั้น กระทั่งวันเสาที่ผ่านมา เพื่อนอีกคนที่อยู่ด้วยกัน ที่ไม่เคยมีประวัติลมชักใดๆ เกิดมีอาการเหมือนเพื่อนคนแรกขึ้นมา(ลืมบอกไปค่ะว่าเพื่อนคนแรกกลับบ้านไปแล้วหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ซ้ำกันสองรอบ) เราตกใจ กรี๊ดไป ปฐมพยาบาลไปอีกรอบ คนนี้นี่คือไม่มีประวัติการณ์รักษา วิธีการปฐมพยาบาลของเราจึงเดาช่วยเพื่อนล้วนๆ เราพาเพื่อนไปพบคุณหมอ นอนเช็กอาการอยู่สองคืน หมอก็ให้กลับมา และให้ยากันชักมาด้วย ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งที่สามนี้เกิดขึ้น เรารู้สึกเหมือนความสดใสในชีวิตเราหายไปหมดเลย ปกติเป็นคนมองโลกแง่ดีตลอด แต่ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่สดชื่นเลย จะกลัวอะไรๆหนักขึ้นกว่าเดิมมาก ทีนี้แหละค่ะ คือเขายังต้องมาอยู่กับเรา เรายังต้องดูแล คือตอนนี้เรากลัวทุกสิ่งอย่าง กลัวจนรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นบ้า ต้องทำยังไงดีคะ